‘Jacques!’, gilt de 12-jarige Dalva naar haar vader, van wie ze bruusk wordt gescheiden tijdens een politie-inval in de openingsscène. We zien een wanhopige mini-vrouw, in keurig-ouwelijke jurk, met opgestoken haar en make-up. De hulpverlening en het justitiële apparaat mogen beweren dat haar ‘geliefde’ een gestoorde pedofiel is die zijn eigen kind in de rol van echtgenote dwong, Dalva zweert bij een andere werkelijkheid. Zodra ze de kans krijgt, probeert ze te ontsnappen uit de gesloten jeugdopvang vol ‘normale’ probleemtieners. Want: ‘Ik ben geen kind, ik ben een vrouw.’

Hoe vreemd en vijandig moet de nieuwe wereld zijn voor dit pas net uit haar isolement bevrijde meisje. De Belgische regisseur Emanuelle Nicot vertelt het precies goed. Ze laat de impact van het jarenlange vergrijp aflezen aan Dalva’s blik en lichaamstaal; hoe het meisje in de houding springt als ‘modelvrouw’, op bezoek in de gevangenis bij dat verachtelijke hoopje vader. Hoofdrolspeler Zelda Samson laveert eerst tussen kind en vrouw, om vervolgens uit de kast te komen als prille puber, aangemoedigd door haar opstandige huisgenoot Samia, met wie ze vriendschap sluit. Het is dit jaar al de zoveelste imponerende dragende rol van een jong meisje zonder eerdere acteerervaring, na de arthousehits Aftersun en A Quiet Girl; alsof zich plots een hele nieuwe, toekomstige generatie acteurs meldt.

Filmliga Best: Laat je niet afschrikken door het onderwerp. Dalva is misschien beschadigd, maar zeker niet verslagen. Een bijzonder sterke film die ontroert en beklijft.