Mary, de vrouw van veerbootkapitein Ahmed in Dover, doet na diens dood een opzienbarende ontdekking. Ooit bekeerde Mary zich uit liefde voor zeeman Ahmed tot de islam. Nu veroorzaakt de hoofddoek een maf, maar ook handig misverstand, dat haar in contact brengt met een levendige Française, alleenstaande moeder Geneviève (Nathalie Richard). Toch begint daar aan de andere kant van het Kanaal een nieuwe levensfase.

Met een minimum aan dialoog vouwt de Britse regisseur Aleem Khan zijn eerste speelfilm rond zijn formidabele hoofdrolspeelster Joanna Scanlan, die eerder dit jaar een Bafta Award kreeg voor haar rol. De actrice zien we vaker in door haar geschreven komedies, zoals de serie Getting On, waarin ze een verpleegster speelt die op de geriatrische afdeling van een ziekenhuis een onhandige romance met een collega heeft. Scanlans ronde rode wangen ogen dit keer strak. Op haar gezicht speelt zich het hele drama af. Het wordt omlijst door een hoofddoek: In kalme beelden en koele kleuren onderzoekt Khan wat het betekent, afscheid nemen. Van een persoon én van een idee. Mary zegt niet veel, ze observeert en absorbeert. Totdat ze kan helen, weer opbouwen. En ja, ze komt tot het pijnlijke besef dat we zelfs een grote liefde nooit helemaal zullen doorgronden.

Filmliga Best: Een prachtige film die nog lang in het hoofd blijft doorspelen.